[unable to retrieve full-text content]حالا كسى كه بايد مىرفت رفته است كسى كه بايد مىماند رفته است

به من بگو پس از اعلام آتشبس با این انبار مهمات چه کنم؟ xa0

هر چه قدر هم بدوم فایده ندارد آن قدری که باید دور نمیشوم تصمیم من اشتباه نبود ولی راستش را بخواهی فکر نمیکردم سرزمین تو پهناورتر از عمر من باشد

اعتراف تلخی ست که بگویم تمام آن روزهای خوب را پشت سر گذاشتهام xa0 xa0

به هر چيز مُشترك چنگ ميزنم و دلخوشم به ديدن چيزهايى كه تو قبل از من ديدهاى xa0

در كدام مسير قدم بردارم تا برسم در كدام نقطه جهان بايستم تا برسى

تو وطن من بودى ترك كردهام و سالهاست آواره ام

تصویرِ چشمانِ تو در یک صبحِ زود در هُرمِ یک ظهرِ تابستان در کرختیِ یک عصر اردیبهشتی و در یک نیمهشبِ سردِ زمستانی به جانِ من خنده میریزد؛ ما در خیابانی پُر درخت سالهای جوانی خود را به هم لبخند زدهایم xa0

كاش يك روز دوباره باشى همه را برايت تعريف كنم، در خواب من داستانهايى از تو روايت مىشود كه خودت نمىدانى